“Als ik naar het journaal kijk, zie ik vaak kleding voorbijkomen die door mij is ontworpen. Dat is bijzonder en heel eervol”, lacht Karin Slegers. Naast haar werk als docente en mentor bij Summa Fashion is ze al veertig jaar actief als freelance modeontwerpster. Met een indrukwekkend portofolio. Medewerkers van de ambulance en Schiphol dragen bijvoorbeeld haar uniformen. Binnenkort komen daar de Belgische politie en medewerkers van het openbaar vervoer in Amsterdam bij.
Karin heeft een ideale positie: ze staat met één been in het onderwijs en met één been in de praktijk. “Als docente moet je dat eigenlijk gewoon willen. Summa Fashion is een vakopleiding. De praktijk, en zeker op het gebied van mode, gaat zo snel vooruit. Je moet wel bijblijven. Studenten voelen dat. En heel praktisch: ik kan veel voor ze betekenen rond de stage; ik heb veel connecties.”
Haar passie voor mode en onderwijs is onmiskenbaar. Als docente ziet ze zichzelf vooral als een coach en inspirator. “Soms voel je dat een student het te pakken heeft. Dat het zaadje dat je hebt geplant ontkiemt. Dan is er een klik en dan weet je: jij komt er wel. Dat vind ik elke keer weer een bijzonder moment.” Karin begeleidt altijd de studenten in hun derde en laatste jaar. “Ik vind het super om ze voor het examen klaar te stomen en ze over de streep te trekken. Ben dan altijd heel nieuwsgierig wat ze uiteindelijk in de praktijk gaan doen.”
Haar studenten houden haar scherp en jong, maar beïnvloeden haar ontwerpen niet direct. “Als ik met een externe opdracht bezig ben, deel ik dat niet met mijn studenten. Pas als het ontwerp af is, de concepten zijn uitgewerkt neem ik ze mee in het verhaal. Ik wil namelijk ook dat studenten voor hun eigen werk uitgangspunten hebben, dat er een concept aan ten grondslag ligt, dat ze een verhaal hebben. Dat is straks in het bedrijfsleven belangrijk, het maakt je ontwerpen sterker. Ik zeg ook tegen elke student: ‘doe alsof het je kindje is’. Als je dat voelt, dan kan je de passie overbrengen bij een pitch en sta je al met 1-0 voor!”
Zo zit er achter al haar ontwerpen een verhaal; uitgewerkt tot in de kleinste details, die het algemeen publiek vaak niet opvallen. “Op de uniformen van het personeel van Schiphol zit een stijglijn van een vliegtuig, van twintig graden. Voor het kledingontwerp van de ambulancemedewerkers heb ik een print gebruikt in de schouder die te maken heeft met flexibiliteit. Ik heb daar gekozen voor een hexagon; dat is een vorm, een zeshoek. Een ambulancemedewerker moet enorm flexibel zijn. Zo’n vorm zit in het pak; dat maakt het verhaal.”
Op haar tekentafel liggen nu schetsen voor de nieuwe Efteling-attractie Danse Macabre.; de opvolger van het welbekende Spookslot. “Het zijn inspiratietekeningen. Dus geen concrete ontwerpen, maar denkrichtingen voor de kleding die het personeel van die attractie zou kunnen dragen. Eerder heb ik ook de kleding van de Eftelingmedewerkers mogen ontwerpen. Ja, ik ben altijd wel bezig. Hard werken is ook een verslaving…”
Aan één ‘verslaving’ komt eind september een einde. Karin gaat bij Summa met pensioen. “Het grote loslaten. Vind ik moeilijk. Zie ik straks in augustus de eerstejaars binnenkomen… die wil ik dan nog zoveel meegeven!” Op de valreep onthult ze nog een geheim: “studenten moeten niet altijd doen wat de docenten zeggen. En wij als docenten moeten onze studenten juist vrijheid geven, zeker de creatievelingen. Die moet je niet begrenzen.” Na 17 jaar ervaring bij Summa Fashion weet ze wel hoe het werkt: “Studenten die het meest buiten de lijntjes kleuren, komen het verst.”
Van een zwart gat na haar pensionering is overigens geen sprake. “Nee, ik blijf als freelancer aan het werk. En ik heb kortgeleden twee jonge kleinkinderen gekregen!” Daar gaat ze zeker geen op maat gemaakte babykleertjes voor maken. “Nee, die krijgen mijn liefde…”
